Tijdens de bezoekjes aan oma in het rusthuis valt me steeds hetzelfde op:
ze zit al-tijd met haar handtas op de schoot. Er is geen sprake van dat ze hem loslaat, zowel haar familie als het personeel mogen er absoluut niet aankomen of weten wat erin zit. Het ding is best wel versleten, maar een nieuwe handtas wil ze niet. Ze is er namelijk te veel aan gehecht en ze heeft er te veel herinneringen aan: de tas geeft haar een houvast.

De tas toen hij nog nieuw was :)

 

Op een dag weet ik niet goed wat vertellen (de conversatie komt namelijk steeds maar van één kant) en begin ik erover dat ik mijn handtas dringend eens op orde moet stellen, omdat er te veel inzit. Ik merk dat ik haar interesse gewekt heb en vraag of ze mij wil helpen. Beetje bij beetje leg ik de inhoud van mijn handtas op tafel, geïnteresseerd kijkt ze mee naar wat ik allemaal naar boven tover.

Het duurt niet lang of mijn oma doet ook haar tas open. Ze legt alles op tafel en een glimlach verschijnt op haar gezicht. In haar ogen zie ik de hele conversatie die ze niet kan houden, maar die ze op deze manier toch met me deelt. 

Ik kijk vol verbazing naar de bedorven etensrestjes die voor me liggen. Weggooien, dat mag niet. Ik doe er een hele tijd over om haar te overtuigen dat er hier geen oorlog meer is en dat er altijd genoeg eten zal zijn. Uiteindelijk vertrouwt ze me en gooit ze alles weg.

Mijn oma is bllij verrast als ze merkt dat helemaal onderin de handtas nog spullen zitten. Dat waren haar persoonlijke spullen die ze al een tijdje zocht, maar niet meer vond door alle rommel die ze maar in haar handtas had blijven bijsteken. 

We hebben er een volledig uur van genoten om elkaars spulletjes te bewonderen en om er verhalen bij te vertellen. Haar tas laat ze nog steeds niet los, maar de glimlach op haar gezicht en haar glunderende ogen zal ik nooit vergeten.

En zo zorgde mijn handtas voor een prachtige,
onvergetelijke namiddag en een extra band met
mijn oma.

Groetjes!
Kim